نیکی
– هزینه های لازم جهت دفع آب همراه و مدیریت آن
– در دسترس بودن زیر ساخت ها، تجهیزات و امکانات مورد نیاز
– توانایی نیروی انسانی
آب تولیدی به عنوان یک دور ریز در میادین نفتی مطرح می باشد. مدیریت آب تولیدی خواه به صورت دور ریز یا محصول هزینه بر است. در قدیم آب تولیدی به نحوی مدیریت می شد که کمترین هزینه و مناسب ترین راه باشد، اما امروزه بسیاری از شرکت ها به این نتیجه رسیده اند که آب می تواند در کنار داشتن یک هزینه برای عملیاتشان، یک ارزش نیز باشد. توجه بیشتر به مدیریت آب تولیدی اجازه می دهد که استخراج هیدروکربن ها و سود حاصله کماکان توجیه پذیر باشد. در تمامی چاهها آب تولیدی یا دفع می گردد یا دوباره مورد استفاده قرار می گیرد. گاهی اوقات این آب را به منظور تثبیت فشار مخزن مجددا به درون مخزن تزریق می کنند و در برخی مواقع آب به منابعی مانند دریا تخلیه می شود. آنچه در اینجا دارای اهمیت فراوانی می باشد این است که بایستی این آب تولیدی را پیش از آنکه به هرگونه مصرفی رساند یا دورریز کرد تصفیه نمود و مواد شیمیایی درونی آن را متناسب با خصوصیات مکانی که قرار است این آب وارد آن گردد تغییر داد. به طور کلی مهمترین مراحل مختلفی که در مدیریت آب تولیدی بایستی مورد توجه قرار گیرند عبارتند از:
– ممانعت از ورود آب تولیدی از مخزن هیدروکربوری به درون چاه
– جلوگیری از راه یافتن آب تولیدی به سطح زمین
– تزریق مجدد آب تولیدی به درون مخزن هیدروکربوری به منظور تثبیت فشار مخزن و افزایش تولید نفت
– دفع آب تولیدی به درون چاههای نفتی و گازی متروکه که تولید از آنها صورت نمی گیرد.
– تصفیه آب تولیدی و استفاده مجدد از آن یا تخلیه
ممانعت از تولید آب و جلوگیری از وارد شدن آن به سطح زمین در صورتی که از لحاظ اقتصادی مقرون به صرفه باشد بهترین راه مدیریت آب تولیدی است. در حال حاضر یکی از مسائل مورد بحث این است که چگونه می توان میزان استخراج آب به سمت چاه را به حداقل رساند. برخی از استراتژی هایی که می توانند به منظور محدود کردن ورود آب به دهانه چاه مورد استفاده قرار گیرند عبارتند از: استفاده از وسایل سدکننده مکانیکی و مواد شیمیایی که کانال های آب یا شکست های ساختار را می بندند و مانع از این می شوند که آب دوباره راه خود را به سمت چاه پیدا کند. در زیر به برخی از روش های موجود جهت جلوگیری از راه یافتن آب همراه به سطح زمین اشاره می شود.