و این محدودیتها توسط وضعیت کنونی فن آوریهای به کار رفته در حوضه ها و سازمان اجتماعی ، به ویژه مدیریت و نظام اداره کننده رودخانه ها بر منابع آب و توان حوضه های رودخانه ای در جذب اثرات حاصل از فعالیت های انسان تحمیل شده است .
2-1-15- توسعه پایدار
کمیسیون جهانی محیط و توسعه ،توسعه پایدار را عبارت دانسته است ا ز: ((توسعه ای که نیازها ی کنونی را بدو ن کاستن از توان نسلهای آینده در تأمین احتیاجاتشان برآورده سازد)) (دبلیو،س ی ،ای ،دی، 1987، ص65). مفهوم تعریف بالا آنست که فرضاً آب رودخانه ها در کوتاه مدت باید به شیو ه ای اقتصادی و با تأمین حقوق همه مردم نسبت به آ ب ، توزیع گردد که خود باید هدف اصلی همه برنامه های مدیریتی آب باشد و در درازمدت هم توسعه منابع آب رودخانه ها در صورتی به انجام برسد که همه نسلهای آینده در استفاده از آب برای هر نو ع توسعه ای دارای حقوق برابر با نسل امروز باشند(لوکز و گلدو ل، 1999، ص 57) . در این صورت منابع آ ب رودخانه ها را باید به گونه ای مدیریت داد که در حال حاضر به وضعیتی درنیاید که عملکردهای درازمدت اکولوژیکی ، کیفی ، تفریحاتی ، تأمین آ ب ، تولید بر ق ، کشتیرانی و … به گونه ای غیر قابل جبران به خطر بیفتد . بایددانست که برنامه ریزی برای پایداری منابع آب هنگامی بسیار دشوار می گردد که فرضاً مدل سازیهای هیدرولوژیکی یا پیش بینی های مربوط به تقاضای آب معلوم دارد که منابع آب هر رودخانه ای برای تأمین نیازها ی آینده پروژه ها یا نرخهای رشد پیش بینی شده هر ناحیه، کافی نمی باشد.