یهنی با نام صلیب سرخ را در سایر کشورهای جهان پایه گذاری گردید.
این حرکت و بنیاد تازه جهش و مبنای خوبی بود تا در طول زمان نواقص آن مشخص و نقاط قوتش تکمیل و منجر به آنچه که خواست جامعه جهانی و افکار عمومی مردم جهان است بشود به دلیل این که حقوق جنگ و افراد دیگر در آن از شکل و حالت عرفی که مدت زیادی سایه بر جنگ‌ها داشت خارج شده و بتدریج بخش‌هایی از آن به یک حقوق مدرن تبدیل گردید.
شاید به جرات بتوان گفت عناصر اصلی حقوق موضوعه مرتبط با حقوق مدون جنگ عبارتند از: اعلامیه پاریس 16 آوریل 1856 راجع به جنگ دریایی، اعلامیه سن پترزبورگ مورخ 29 نوامبر 1868، معاهدات لاهه مورخ 29 ژوئیه 1907، پروتکل ژنو مورخ 17 ژوئن 1925 راجع به ممنوعیت جنگ شیمیایی، پروتکل لندن مورخ 6 نوامبر 1936راجع به بکارگیری زیردریایی، معاهدات ژنو مورخ 22 اوت 1864 متن پیش نویس 1874 بروکسل، کنوانسیون های 1899 و 1907 لاهه، 6 ژوییه 1906موافقتنامه های ویژه میان متخاصمین در 1917 و 1918 در برن سوئیس، کنوانسیون 27 ژوییه 1929 و کنوانسیون 8 دسامبر 1949 در زمینه حقوق اسرای جنگی ژنو همگی نشان دهنده نقاط عطف در تحول حقوق جنگ و انسان های درگیر در آن به صورت مستقیم یا غیر مستقیم بوده اند. هم چنین باید توافق نامه های دو جانبه منعقده بین دول متخاصم درجریان جنگ جهانی اول را ذکر نمود. این نوع توافق نامه ها معمولا در یک شهر و در یک کشور بی طرف (اغلب لاهه ویا برن سوئیس) منعقد می شده است به عنوان مثال می توان از توافق نامه های بین انگلستان و ترکیه در 28 دسامبر 1917، توافقات بین انگلستان و آلمان در 2 ژوئیه 1917 و در 14 ژوئیه 1918 توافق نامه بین فرانسه و آلمان در 28 آوریل 1918 و معاهده ی بین آلمان و آمریکا در 11 نوامبر 1918 و قراردادهای دوجانبه یا چند جانبه ای که دردهه های اخیر بین دول متخاصم و یا در سطح جهانی و با شرکت اکثریت کشورهای جهان منعقد و امضا گردیده است.
با توجه و دقت به سوابق تقنینی موضوع جنگ و افراد شرکت کننده در آن مشاهده می شود که حرکت جامعه جهانی و سیر افکار عمومی مردم دنیا به سوی ترقی و تعالی و نزدیکی فرهنگ ملت ها رشد و تکامل داشته و هرروزه جهانیان و زمامداران سیاسی سعی و تلاش می نمایند که از بروز جنگ ها و درگیری های خونین و ویرانگر کاسته و در عین حال خود را ملزم به رعایت حقوق انسانی و اخلاقی در مخاصمات نمایند و از سوی دیگر تلاش و جدیت دارند که اختلافات و مسایل فیمابین را از طریق نشست ها و گفت و گوها و به صورت مسالمت آمیز حل و فصل نمایند. شاهد این مدعا، طرح گفت وگوی تمدن‌ها از سوی ریاست محترم جمهوری اسلامی جناب آقای سید محمدخاتمی در سال 1999 میلادی و تصویب و تایید آن در مجمع عمومی سازمان ملل متحد و انتخاب سال 2001 م به عنوان سال گفت وگوی تمدن ها می باشد.