تست IgG هلیکوباکتر پیلوری در هر دو جنس بیماران کله سیستیت حاد121
نمودار 4-5-2) میزان فراوانی نسبی نتایج مثبت و منفی تست IgG هلیکوباکتر پیلوری در زنان بیمار کله سیستیت حاد122
نمودار 4-5-3) میزان فراوانی نسبی نتایج مثبت و منفی تست IgG هلیکوباکتر پیلوری درمردان بیمار کله سیستیت حاد122
نمودار 4-5-4) میزان فراوانی نسبی نتایج مثبت و منفی تست IgG هلیکوباکتر پیلوری در هر دو جنس بیماران کله سیستیت مزمن123
نمودار 4-5-5) میزان فراوانی نسبی نتایج مثبت و منفی تست IgG هلیکوباکتر پیلوری در زنان بیمار کله سیستیت مزمن123
نمودار 4-5-6) میزان فراوانی نسبی نتایج مثبت و منفی تست IgG هلیکوباکتر پیلوری در مردان بیمار کله سیستیت مزمن124
نمودار 4-5-7) میزان فراوانی نسبی نتایج مثبت و منفی تست IgG هلیکوباکتر پیلوری در هر دو جنس گروه شاهد125
نمودار 4-5-8) میزان فراوانی نسبی نتایج مثبت و منفی تست IgG هلیکوباکتر پیلوری در زنان گروه شاهد125
نمودار 4-5-9) میزان فراوانی نسبی نتایج مثبت و منفی تست IgG هلیکوباکتر پیلوری در مردان گروه شاهد126
نمودار4-6-1) مقایسه میزان فراوانی نسبی دسته های مختلف BMI در هر دو جنس بیمار کله سیستیت مزمن ، در رده های سنی مختلف127
نمودار4-6-2) مقایسه میزان فراوانی نسبی دسته های مختلف BMI زنان بیمار کله سیستیت مزمن ، در رده های سنی مختلف128
نمودار 4-6-3) مقایسه میزان فراوانی نسبی دسته های مختلف BMI مردان بیمار کله سیستیت مزمن ، در رده های سنی مختلف128
نمودار 4-6-4) مقایسه میزان فراوانی نسبی دسته های مختلف BMI در هر دو جنس بیمار کله سیستیت حاد ، در رده های سنی مختلف129
نمودار 4-6-5) مقایسه میزان فراوانی نسبی دسته های مختلف BMI زنان بیمار کله سیستیت حاد ، در رده های سنی مختلف129
نمودار 4-6-6) مقایسه میزان فراوانی نسبی دسته های مختلف BMI مردان بیمار کله سیستیت حاد، در رده های سنی مختلف130
نمودار 4-7-1) فراوانی نسبی ژن s rRNA16 هلیکوباکتر بیلیس در مایع صفرا بیماران مرد کله سیستیت حاد131
نمودار 4-7-2) بررسی فراوانی نسبی ژن 16 s rRNA هلیکوباکتر بیلیس در مایع صفرا بیماران زن کله سیستیت مزمن در رده های سنی مختلف132
فهرست فرمول ها
فرمول 1-148
فرمول 2-167
چکیده:
زمینه و هدف: سنگ کیسه صفرا یکی از علت های عمده جراحی دستگاه گوارش بوده، علاوه بر این، میزان بیماری های صفراوی و سنگ کیسه صفرا به تدریج رو به افزایش است. اخیرا، نویسندگان متعددی، گزارشاتی مبنی بر حضورDNA هلیکوباکتر پیلوری و هلیکوباکتر های مقاوم به صفرا در درخت صفراوی انسان و کلونیزاسیون در دستگاه صفراوی حیوانات داشته اند. در حال حاضر هدف از این بررسی، طراحی مطالعه مورد-شاهدی برای برسسی حضور گونه های هلیکوباکتر، به خصوص هلیکوباکتر پیلوری، هلیکوباکتر هپاتیکوس، هلیکوباکتر بیلیس و هلیکوباکتر پولوروم، در سنگ، مایع و بافت بیماران مبتلا به بیماری های صفراوی و مایع صفرای بیماران غیر مبتلا به بیماری های صفراوی در بیمارستان الزهرا(س) بوده است.
مواد و روش ها: سرم خون و مایع صفرای 25 بیمار غیر مبتلا به بیماری های صفراوی تحت کلانژیوپانکرانوگراف برگشتی، به عنوان گروه شاهد جمع آوری گردید. سرم خون، مایع، سنگ و بافت کیسه صفرای 52 بیمار تحت کله سیستکتومی لاپراسکوپی، به عنوان گروه مورد جمع آوری گردید؛ از این بین 24 مورد کله سیتیت حاد و 28 مورد کله سیستیت مزمن تشخیص داده شد. هر سه گروه از لحاض ترکیب سن و جنس قابل مقایسه می باشند. در این نمونه ها، حضور هلیکوباکتر پیلوری بوسیله پرایمر اختصاصی ژن hsp60 ، و پرایمر اختصاصی 16s rRNA برای DNA هلیکوباکتر هپاتیکوس، هلیکوباکتر بیلیس و هلیکو باکتر پولوروم بوسیله واکنش های زنجیره ای پلیمرازی مورد ارزیابی قرار گرفت. مایع صفرا در محیط کشت مایع وجامد R (توصیف شده توسط ریچارد و همکاران) کشت داده شد. سرم های خون برای بررسی کمی ایمونوگلوبولین G هلیکوباکتر پیلوری بوسیله تست الیزا مورد ارزیابی گرفت.
نتایج:
21 از 24 (87.5 ?) بیماران مبتلا به بیماری های کوله سیستیت حاد و 25 از28 مورد (89.2 ?) در بیماران مبتلا به بیماری های کوله سیستیت مزمن ، و 20 از 25 (80 ?) نفر در گروه شاهد، نشان دهنده افزایش سطح ایمونوگلوبولین G خاص هلیکوباکتر پیلوری بوده اند.
به ترتیب DNA هلیکوباکتر پیلوری در 6 از 24 (25 ?) مایع صفرا کوله سیستیت حاد و 2 از 28(7%) مایع صفرا کوله سیستیت و 1 از 24 (4.2 ?) مخاط کیسه صفرا کوله سیستیت حاد و 1 از 28 (3.5?) مخاط کیسه صفرا کوله سیستیت مزمن مزمن تشخیص داده شد. DNA هلیکوباکتر bilis در 1از 24(4.2%)مایع صفرا کوله سیستیت حاد، و 1 از 28 (3.5 ?) مایع صفرا کوله سیستیت مزمن تشخیص داده شد. هیچ گونه هلیکوباکتر از کشت صفرا بدست نیامد. تمامی نمونه های استخراج شده DNA از لحاظ هلیکوباکتر هپاتیکوس و هلیکوباکتر پولوروم منفی می باشد. تمامی DNA های استخراج شده از مایع صفرای گروه کنترل از لحاظ هلیکوباکتر پیلوری، هلیکوباکتر هپاتیکوس، هلیکوباکتر بیلیس و هلیکوباکتر پولوروم منفی بوده اند. تمامی DNA استخراج شده از سنگ صفرا از لحاظ حضور ِDNA هلیکوباکتر منفی بوده ند.
نتیجه گیری:

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

نتایج این مطالعه نشان دهنده حضور DNA هلیکوباکتر پیلوری و هلیکوباکتر بیلیس در کیسه صفرا بیماران مبتلا به کله سیستیت حاد و مزمن بوده، و ارتباط احتمالی بین DNA هلیکوباکتر یافت شده با بیماری های صفراوی وجود دارد.
کلمات کلیدی: هلیکوباکتر پیلوری، هلیکوباکتر هپاتیکوس، هلیکوباکتر بیلیس، هلیکوباکتر پولوروم، کله سیستیت حاد، کله سیستیت مزمن، ژن hsp60
فصل اول: کلیات تحقیق
1-1-1) جنس هلیکوباکتر
جنس هلیکوباکتر جزء باکتری های گرم منفی با سرعت رشد بالا در بین میکروارگانیزم های گرم منفی است که توانایی مهاجرت مداوم در بین میزبانان متنوع در پستانداران را دارا می باشد و در برخی موارد ممکن است باعث بیماری سخت بالینی همچون سرطان شود، در این بین بیشترین مطالعه تا کنون بر روی هلیکوباکتر پیلوری1 صورت گرفته است که عامل ایجاد زخم معده و سرطان معده در انسان می باشد[1]، اهمیت بالینی جنس هلیکوباکتر با توجه به در معرض آلودگی قرار داشتن بیش از نیمی از جمعیت بشری جهان در برابر گونه هلیکوباکتر پیلوری امروزه بسیار روشن بوده،امروزه این جنس به طور رسمی حداقل شامل32 نام گونه می باشد[2]، این جنس را تقریبا می توان به دو گروه هلیکوباکتر های معده ای و هلیکوباکترهای انتروهپاتیک2 تقسیم کرد[3, 4]. برخی از گونه های هلیکوباکتر معده ای بیشتر از هر میکرو ارگانیسم شناخته شده دیگری دارای فعالیت قوی اوره آزی بوده و از آن برای زنده ماندن و مدیریت فشار وارد شده توسط اسید معده استفاده می کنند[1, 5, 6]. هلیکوباکتر های انتروهپاتیک به طور معمول در مخاط معده کلونیزه نمی شوند ،اما دارای ویژگی های مشابه فراساختاری و فیزیولوژی مشابه ی با گونه های معده ای می باشند، تا به امروز این عوامل باکتریایی در دستگاه گوارشی و کبد انسان ،پستانداران و پرندگان جدا و شناسایی شده اند[4, 7, 8]. در مجموع اطلاعات بدست آمده از مطالعات انجام شده در بیماری های صفراوی ، نشان می دهد که صفرا حاوی گونه هلیکوباکتر، ممکن است عفونت مزمن با دگرگونی بدخیم القاء کنند. این که آیا آنها واقعا در پیدایش بیماری صفراوی شرکت دارند نیاز به مطالعات بیشتر را می طلبد ، با این حال در برخی بررسی ها شواهدی مبنی بر حضور هر دو گروه هلیکوباکتر های معده ای و روده ای در صفرای بیماران صفراوی می باشد[9, 10].
هلیکوباکتر پیلوری، باکتری باسیل گرم منفی مارپیچی3، دارای فرم خمیده و میکروائروفیلیک بوده که به عنوان مهمترین پاتوژن معده انسان شناخته شده، وارن و مارشال4 برای اولین بار این باکتری را در سال 1983 جداسازی و خالص سازی نمودند،[11]، دو فرم مرفولوژیک باسیل مارپیچی و کوکوئید5 برای این باکتری شناخته شده است، فرم باسیل مارپیچی این باکتری، فرم فعال و قابل کلونیزاسیون این باکتری بوده، فرم کوکوئید در واقع فرم موجود اما غیر قابل کشت این باکتری