اضافه و مدل با و بدون آن حل شد. سپس سطح زیر کشت جو و گندم به صورت جداگانه و با هم به عنوان محصولات وارداتی حداقل و در مرحله بعد سطح زیر کشت محصولات صادراتی (سیب زمینی، پیاز و گوجه فرنگی) همزمان حداقل شدند.
نتایج حاصل از مدل نشان داد که می‌توان الگوهای کشت منطقه را به سمتی که دارای ویژگی‌های حداکثر منافع اجتماعی، حداقل استفاده از آبیاری حداکثر کردن خالص واردات آب مجازی است هدایت کرد. به عنوان مثال حل مدل در حالت وارد کردن آب مجازی، راندمان 65%، بدون چغندر قند و حداقل کردن سیب‌زمینی، پیاز و گوجه فرنگی به عنوان محصولات صادراتی نشان داد که در سطح ریسک 80 و 85 و 5/87، گندم، گوجه فرنگی (باکم آبیاری 19 و 20) و سیب زمینی (با کم آبیاری 19 و 35) از مدل خارج می‌شوند و تنها در این سطوح ریسک مدل جواب می‌دهد.